Από όταν ήταν μικρά τα παιδιά, τους έλεγα για τα ΠΑΝΤΑ “δεν υπάρχουν αγορίστικα και κοριτσίστικα”. Ακόμα και τώρα που έxουν μεγαλώσει και είναι πλέον στο δημοτικό και οι δύο, έτυχε μια φορά να πω στην κόρη μου όταν διάλεγε δώρο για τον ξαδερφο της “Kαλύτερα να μην του πάρεις ένα ροζ βραχιόλι για δώρο γιατί είναι κοριτσίστικο” Τι το ήθελα;! Εννοείται πως τα άκουσα στερεοφωνικά και από τα δύο παιδιά “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΟΡΙΤΣΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΙΣΤΙΚΑ, ΜΑΜΑ”
Καλά να πάθω. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να σκεφτώ κάτι πιο απλό τύπου “Πιστεύω ότι τα γούστα του είναι άλλα” Αλλά εκείνη την ώρα βγήκε μια παλιά φωνή από μέσα μου που ούτε εγώ την αναγνώρισα.
Πριν λίγες μέρες στο βραδινό μας παραμύθι (Πως θα φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο από εκδόσεις Διόπτρα), πιάσαμε μια κουβέντα για το γεγονός ότι για την ίδια ακριβώς δουλειά μπορεί ένας άντρας και μια γυναίκα να παίρνουν διαφορετικό μισθό. Η γυναίκα συνήθως χαμηλότερο. Και δεν μπορούσαν να καταλάβουν το λόγο. Το παράδοξο είναι ότι ο γιος μου νευρίασε περισσότερο. Δεν μπορούσε να το καταλάβει.
Το ίδιο λέγαμε και για την εκπαίδευση. Σε κάποιες χώρες τα κορίτσια απαγορεύονται να πάνε σχολείο και ότι γενικά δεν έχουν ίσα δικαιώματα σε πολλούς τομείς ακόμα και σήμερα.
Καλό είναι να συζητάμε με τις κόρες μας για τέτοια θέματα και τα βιβλία είναι πολύ καλή αφορμή για κάτι τέτοιες συζητήσεις. Όμως, ακόμα καλύτερο είναι να συζητάμε και με τους γιους μας. Γιατί ο στόχος δεν είναι μόνο να ενδυναμώσουμε τα κορίτσια, αλλά να ορίσουμε γενικά τα ίσα δικαιώματα σε κάθε ανθρώπινο ον ασχέτου φύλου.
